In de muziekwereld weten ze wel hoe je voldoende aandacht krijgt voor een liedje: het moet iets hebben wat het interessant maakt. En soms heb je liedjes op een album staan die niet zo interessant zijn. Daar moet je wat mee als ze tot single gebombardeerd worden; oftewel, je maakt een remix. 

1. Een mobiel device zoals een smartphone heeft kleinere schermafmetingen en minder pixels dan een desktop- of laptopcomputer, de meeste tablets ook
2. Moderne mobiele devices hebben een touch-based interface, en vingers hebben nu eenmaal grotere afmetingen dan de punt van een muiscursor. Daarnaast wil je minder typen, omdat dit onhandig is, zeker op touch-based smartphones
3. Het mobiele device wordt gebruikt in een omgeving met veel „mentale” afleiding, en de gebruiker doet de bediening „er even bij”. Voor de bediening van een desktopcomputer ga je zitten achter een bureau. Zelfs bij een laptop is het voor iedereen duidelijk dat je met een computer bezig bent. Maar met je smartphone sta je midden in een drukke winkelstraat tijdens de Sinterklaasinkopen. Met een iPad zit je op de bank terwijl je zoon naast je op zijn elektrische gitaar staat te spelen.

Iedere keer als ik mijn iPhone gebruik, bekruipt me een gevoel van verbazing: het is zo mooi om te zien hoe het scherm direct mijn vingers volgt. Het is ook een gevoel van macht. Macht over het apparaat, en daarmee ook macht over de informatie die het toont. Ik kan inzoomen, selecteren, doorprikken, en bewerken. Allemaal in milliseconden. Ik tik door mijn Linked In uitnodigingen, bekijk met Layers welke huizen in de buurt te koop zijn, en vraag aan Iens of er in de buurt nog iets lekkers te eten is. Nou weet Linked In daarbij niet waar ik ben, maar Layers en Iens maken mij het leven een stuk gemakkelijker doordat ze weten waar ik ben. En daardoor alleen maar relevante informatie laten zien voor de plek waar ik nu ben. Hoe vet kun je het hebben?

Ieder zichzelf respecterend architectuuraamwerk kent architectuurdomeinen. TOGAF houdt het bij business, application, data en technology architecturen. DYA gebruik Product, Proces, Organisatie, Gegevens, Applicatie, Middleware, Platform en Netwerk. Zachman gebruikt Data, Function, Network, People, Time en Motivation.

Architect is in de digitale wereld een nogal „overloaded" begrip. Het betekent voor verschillende mensen verschillende dingen. Daarom hier mijn beeld.

• Het verschil tussen ontwerper en architect: is mijnerzijds een kwestie van schaal, zoals de RUP software architect ook gewoon een senior ontwerper genoemd zou kunnen worden.
• Het verschil van aandachtsgebied: je kunt een probleem oplossen door een keten, een bedrijfsinrichting, een informatievoorziening of technologie te veranderen. En meestal verandert alles tegelijkertijd. Wie houdt er overzicht over of al die veranderingen passen binnen de gekozen globale oplossingsrichting? Is dat de enige echte architect??
• Het verschil in scope: ben je al architect als je het globale ontwerp van een systeem neerzet, of ben je pas architect als je het globale ontwerp voor een familie van systemen neerzet?
• De balans tussen abstract en concreet: hoe meer je architectuur iets generiekers moet zeggen, hoe minder concreet het wordt, en hoe minder makkelijk de architectuur te vertalen valt naar een concrete oplossing in een project. Vanuit de gegevensgerichte "wereld" spreken we over het "datamodel voor alles" probleem: er is een datamodel te maken met twee entiteiten en twee relaties waarin de hele wereld te modelleren valt. Alleen heb je daar dus niets meer aan, want het levert geen overzicht, samenhang, et cetera meer op.

• Veel mensen weten niet hoe een goed eisenpakket er uit ziet. Vaak wordt eisenpakket verward met functionele eisen. Maar niet-functionele eisen (zie bijvoorbeeld ISO 9126) en allerlei constraints (tijd, geld, kennis, capaciteit, middelen) bepalen ook hoe de oplossing er uit kan zien. Als je maar een deel van de eisen kent, kun je nooit tot een goede oplossing komen.
• Veel mensen kunnen alleen maar concreet denken, en niet abstract. Dus een geïmplementeerde applicatie met zichtbare schermen snapt men, maar een domeinmodel van waar het in de organisatie om gaat snapt men niet. Denk bijvoorbeeld aan een opleidingsorganisatie waar de cursusadminstratie, de projectenadministratie, de financiële administratie en de agenda van trainers allemaal over dezelfde domeinconcepten gaan, maar deels verschillend geïmplementeerd zijn, (deels) niet-synchroon lopen, en in feite allemaal onbeheersbare kopieën bevatten van in essentie dezelfde domeinconcepten (cursist, factuur, cursusuitvoering, trainer, materiaal, budget, realisatie).
• Veel mensen kunnen niet omgaan met onzekerheid en durven geen keuzes te maken op onvolledige informatie. Dit fenomeen wordt versterkt door het watervaldenken, waarachter de filosofie zit dat als je maar genoeg details hebt, je alles in één keer goed kunt doen. Een architect probeert wel zo snel mogelijk tot een oplossingsrichting te komen, maar zal onderweg moeten bijsturen. Dat laatste wordt a) meestal vergeten b) als onelegant beschouwd en c) dus liever niet gedaan want daar score je niet mee. En bij wijzigingen in je huidige implementatie, zouden alle bestaande implementaties ook gewijzigd moeten worden, om synchroon te blijven met het betere begrepen domeinmodel.