Alleen kiezen voor ArchiMate is niet voldoende

Steeds meer organisaties hebben aandacht voor enterprise architectuur. En daardoor kiezen ook steeds meer organisaties voor ArchiMate als taal voor het visualiseren van hun enterprise architectuurmodellen. ArchiMate is hier zonder twijfel uitermate geschikt voor. ArchiMate is namelijk de enige taal die het mogelijk maakt om in één visualisatie alle aspecten van zo'n architectuur te laten zien, en die daarbij toch een formele basis heeft. En als zodanig overstijgt ArchiMate duidelijk het niveau van "rechthoeken en pijltjes" in PowerPoint.

Maar alleen kiezen voor ArchiMate is niet voldoende. Want ArchiMate geeft wel voorschriften voor *hoe* er gemodelleerd kan worden, maar geeft geen richtlijnen voor *wat* er gemodelleerd moet worden. En dat laatste is het startpunt voor een goede visualisatie (en het achterliggende model).

Een voorbeeld: in ArchiMate kan de gegevensuitwisseling tussen applicaties op een aantal manieren getoond worden. Zo kan het via data flows tussen applicaties, via access relaties met een gedeeld data object, of via afhankelijkheden tussen services en/of interfaces. De data flow is hierbij het meest eenvoudig te modelleren, maar laat een aantal zaken onduidelijk. Zoals hoe de gegevens precies uitgewisseld worden. Ook blijft onduidelijk welke applicatie de gegevensuitwisseling initieert, of hoe de afhankelijkheden tussen de applicaties precies in elkaar zitten. Zaken die bij het maken van een roadmap voor opschoning van een applicatielandschap wel interessant zijn, maar voor toelichting aan gebruikers en/of managers vaak weer niet.

Een andere voorbeeld: ArchiMate zegt niet welke gegevens je over de elementen op een diagram vastlegt. En ook mist het een aantal elementen. Zo is eigenaarschap, van bedrijfsprocessen of applicaties, niet standaard te modelleren. En ook kent ArchiMate geen principes, knelpunten of veranderprojecten.

Een goede ArchiMate implementatie lost bovenstaande zaken op, en meer. In zo'n implementatie is er aandacht voor het maken van een pragmatische modelleeraanpak en het opstellen van handige modelleerrichtlijnen. Niet omdat het leuk is, maar omdat het nodig is om gericht de juiste modellen te maken.