Blog van ruud.van.vliet

In 'Leren conceptualiseren van ons vak' schets Hans Vermaak op boeiende wijze hoe hij in 'zijn' vak, als veranderkundig adviseur, tegen conceptualiseren aankijkt. Voor informatiekundigen is dit mijns inziens verplichte kost! De modellen die hij hierbij te berde brengt zijn 1-op-1 over te nemen in onze praktijk. Als Informatiekundigen zijn we 'conceptualizers'. Iedere informatiekundige vraag kan, per definitie, alleen door conceptualiseren worden opgelost. Dat we daar niet altijd even bewust mee omgaan laat onverlet dat ieder informatiesysteem in essentie een conceptualisering van een stukje wereldbeeld is.

Soms loop je door de stad en kom je op een pleintje met een doorkijkje waarbij je met stomheid wordt geslagen door de schoonheid ervan. Wat het is? Het is in elk geval moeilijk uit te drukken. Chris McManus, een psycholoog aan het University College in Londen, experimenteert met echte en gewijzigde Modriaans. Deelnemers aan het onderzoek moeten kiezen waar hun voorkeur naar uit gaat. Hoewel de wijzigingen subtiel zijn, geeft 55 tot 60% de voorkeur aan de ‘echte’. Onbewust hebben we een gevoel voor schoonheid en Mondriaan wist dat meesterlijk te raken.

Ons wereldbeeld is een interpretatie van de wijze waarop de wereld tot ons komt. Laten we er meteen een illustratie bij halen: bij ons kantoor hebben we een parkeerplaats. Het blijkt iedere keer weer lastig daar een plekje te verwerven. Dit feit kan op verschillende manieren worden verwoord:

• de parkeerplaats is te klein;
• er komen teveel mensen met de auto;
• de auto’s zijn te groot;
• de indeling van de parkeerplaats is niet efficiënt.

Betekenis is context

Als het eruitziet als een eend, kwaakt als een eend en waggelt als een eend, is het waarschijnlijk een eend. Is dat beest nu eenduidig gespecificeerd? Nee natuurlijk niet, want er zijn talloze verschillende soorten eenden. Met andere woorden, voor een eendoloog, of hoe iemand die alles van eenden weet ook heten mag, zijn er al 4 onderfamilies.

Iedereen kent het wel, gegevenskwaliteit, of eigenlijk: het gebrek aan gegevenskwaliteit. Je doet een mailing de deur uit en enkele dagen later puilt je brievenbus uit met onbezorgbare post. Mensen zijn verhuisd, uit dienst of overleden. Een hele tak van industrie heeft zich hieromheen ontwikkeld. Ons 'eigen' Human Inference uit Arnhem heeft zich in die markt prima geweerd en is internationaal gereputeerd voor het 'schonen' van relatiebestanden.

Het valt op dat de oplossing zich vooral concentreert op symptoombestrijding: de verkeerde data wordt opgespoord en hersteld… Het lijkt erop dat we het probleem hebben aanvaard als een voldongen feit.

Ik las laatst een blog van David Straus waarbij hem werd gevraagd wat er na SOA zou komen. Hij weigerde dat te beantwoorden want 'we kunnen SOA nog niet eens goed op de rit krijgen'. En vervolgens volgt een obligaat lijstje met best practices om van SOA een succes te maken.

Als informatie architecten modeleren we een werkelijkheid in informatie. Modeleren betekent vooral dingen weglaten. Als we essentie raken doen we het goed.

Ik ken de term informatie infarct al enige tijd. Volgens mij bezigden we hem al eind jaren tachtig, toen we bedolven onder grote pakken papier, geacht werden al die informatie tot ons te nemen.

Het is er niet minder op geworden. Veel van de informatie bereikt me tegenwoordig electronisch, ik lees tegenwoordig heel veel op het scherm, dus is de papier berg afgenomen. Maar de hoeveelheid informatie niet.