service oriented architecture

Er wordt gezegd dat Service Orientatie de brug tusse Business en ICT weet te slaan. In Archimate, the Architectuur taal, kan het concrete resultaat hiervan worden gezien. Services zitten in het hart van de taal. Dit kern element is aanwezig op alle architectuur niveaus. Externe business services overbruggen het gat naar de buitenwereld en externe applicatie services overbruggen het gat tussen de de business architectuur en de informatie architectuur. Technische services doen hetzelfde tussen informatie architectuur en technologie architectuur.

Kunnen services worden getekend tussen de horizontale Zachman lagen vraag ik me af?

Vandaag was ik aan het werk met het vinden van geschikte business services. Zoals altijd legde ik lakmoes proef criteria aan zoals een goede abstracties, goede verdeling van verantwoordelijkheden en maximale cohesie en minimale koppeling. Ook keek ik naar de toegevoegde waarde van een gevonden verzameling services, ik keek of ik er op ieder niveau 7 +/- 2 had gevonden en of ik voor een service ook afnemers kon vinden. Maar de ontwerpbeslissingen die ik nam bevredigden me niet volkomen. Plotseling kreeg ik een ingeving: is er niet net zoals bij de database theorie zoiets als een service normaal vorm, met standaard regels hoe je ze vindt, hoe je ze valideert en optimaliseert?

Al surfend op internet bleek dat  anderen al eerder dezelfde gedachte hadden gehad. Ze hebben onderzocht "welke eigenschappen een "goede" service zou moeten hebben". Ik zal het lezen en er later eens op terugkomen.

Ik ben gecharmeerd van de figuur hieronder (origineel van Oracle BEA). De meeste van de gelaagde SOA modellen plaatsen de GUI laag bovenaan, bij de gebruiker. Dan volgt de proceslaag, de business of domein logica laag en de data services laag.

Ik heb me altijd afgevraagd welke laag nu het initiatief had. Het leek er altijd op alsof het initiatief van de gebruiker moest komen via de GUI laag.

In deze figuur lijkt het er veel meer op (als de gebruiker zich bovenaan de afbeelding bevindt) dat de proces laag het initiatief heeft. Alleen door een actie van die laag krijgt de gebruiker zijn presentatiescherm. Presentatie is niet eerst. Dat lijkt mij de goede volgorde. Bovendien heeft de proces laag toegang tot alle andere lagen, zonder via andere lagen te moeten. Ook dat lijkt me zinnig. De Information Services direct toegankelijk hebben, zonder domein laag, is vooral zinnig op informatie te bekijken.

Ik was in gesprek vandaag met Ruud van Vliet over de twee werelden die SOA lijkt op te leveren.

We merkten op dat SOA een trage wereld van core competenties, core services, oplevert die een zeer hoge kwaliteit en grote robuustheid moeten hebben. Dergelijke services worden typisch in releases opgeleverd die 3 maanden of meer duren. In de meeste bedrijven liggen die services verborgen in erfenis systemen (een leukere term dan legacy) en die kunnen stap voor stap worden ontsloten.

Daar tegenover staat een snelle wereld van mashup, samenstellen, integreren and via een proces aan elkaar knopen, waarin veranderingen dagelijks of wekelijks kunnen worden doorgevoerd. Soms is daarbij een ontwikkelcyclus nodig, soms zelf niet. Door het combineren en remixen van bestaande data en services kun je snelle veranderingen in de business doorvoeren.

Dit kan gaan leiden tot hele nieuwe rollen bij informatie innovatie. Aan de ene kant de communicatief vaardige, snelle business analist die nieuwe business ervaringen kan configureren in korte tijd, door hergebruik van bestaande services uit een service repository. Anderzijds techneuten, die nieuwe core services in een veel grote tijdspanne opleveren.

Ik las laatst een blog van David Straus waarbij hem werd gevraagd wat er na SOA zou komen. Hij weigerde dat te beantwoorden want 'we kunnen SOA nog niet eens goed op de rit krijgen'. En vervolgens volgt een obligaat lijstje met best practices om van SOA een succes te maken.

In my latest blogentry I wrote about SOA as one of more architecture approaches. I restudied older approaches I have been using and looked into new ones. Event Driven Architecture, based on the business events that trigger the business to work, is a new one. I once bought David Luckham's The Power of Events, as an introduction to Complex Event Processing.

Reading on the internet I found Jack van Hoof's blog (http://soa-eda.blogspot.com/2006/11/how-eda-extends-soa-and-...) about the relation between SOA and EDA. He sees SOA as manifested in the earlier in this blog defined strongly coupled information systems. SOA as based on command and control style, the 'slower' world of core business services.

And he sees the EDA as the fire and forget style, the mashup style of very loosely coupled services, the 'faster world'. Events form the linking pins between core business services.

This way, it seems my original SOA consists of two patterns, which you have to combine by making the right design decisions/trade offs.